ja nie chciałem. — Ależ siedź pan, z łaski swojej. Nie przeszkadzaj pan słuchać! Czerwiakow zmieszał się, uśmiechnął się głupio i zaczął patrzeć na scenę. Patrzył, ale stan błogości minął. Dręczył go niepokój. Podczas antraktu zbliżył się do Bryzżałowa, pokręcił się koło niego i, przezwyciężywszy lęk, mruknął: — Ja pana ocharkałem. Wybacz pan.
nie dlatego, żeby. — Ależ niechże pan da spokój. Ja już zapomniałem, a pan wciąż to samo! — powiedział generał i niecierpliwie poruszył wargami.Zapomniał. z oczu jakoś mu źle patrzy. — pomyślał Czerwiakow, podejrzliwie przyglądając się generałowi. — Nawet rozmawiać nie chce. Trzeba mu wytłumaczyć, że wcale nie chciałem. że to prawo natury, bo gotów pomyśleć, że chciałem na niego plunąć. Jeżeli teraz nie pomyśli, to potem!. Powróciwszy do domu, Czerwiakow opowiedział żonie o tym, co się przytrafiło. Żona, jak mu się zdawało, przyjęła to dość lekkomyślnie; zlękła się wprawdzie początkowo, ale gdy się dowiedziała, że to obcy, uspokoiła się.
Śmierć urzędnika fragment 40